پروژه آج و پود

آپارتمان آج و پود در فرهنگ‌شهر شیراز، بر بستری شکل گرفته که در آن، خانه‌های ویلایی با تجمیع تدریجی پلاک‌ها، جای خود را به آپارتمان‌هایی با مقیاس و توده‌ای متفاوت داده‌اند. پروژه حاصل تجمیع دو خانه‌ی ویلایی است؛ اما مسئله، تداوم این روند و ساختن حجمی دیگر در امتداد آن نبود، بلکه یافتن راهی برای کاهش تغییرات مخرب بافت و بازتعریف رابطه‌ی آن با حیاط و کوچه پیرامون بود.

نقطه‌ی آغاز طراحی، مواجهه با مفهوم «ضخامت» است؛ ضخامت به‌عنوان کیفیتی که در بنا به صورت جرم خوانده می‌شود. در این پروژه تلاش شده است این جرم در امتداد نما تدریجاً تحلیل رود و از سطح به خط تبدیل شود. از همین روند، گریدی متعامد شکل می‌گیرد؛ شبکه‌ای که به جای پوشاندن حجم، آن را ترسیم می‌کند. در واقع نمای آپارتمان کیفیتی از جنس ترسیم معماری را ارائه می دهد.

در امتداد افقی، نوارهای میان کف و سقف و دست‌انداز تراس‌ها با تغییر تدریجی ضخامت، از سطح به خطوطی باریک می‌رسند و این روند تا سقف تراس‌ها ادامه پیدا می‌کند. در امتداد عمودی نیز دیوارهای جانبی و میانی اتاق‌های خواب، با ورق فلزی، ضخامت حدود ۴۰ سانتی‌متر را به نوارهایی خطی تبدیل می‌کنند. آجر و فلز، با وجود تفاوت ماهوی، یک منطق مشترک را دنبال می‌کنند: تبدیل جرم به خط.

نما در نهایت نه پوسته‌ای افزوده، بلکه بازخوانی عناصر واقعی ساختمان است. در مواجهه با حیاط، خطوط امکان امتداد دید و شکل‌گیری افق را فراهم می‌کنند؛ در مواجهه با کوچه، گریدی آرام و کم‌ادعا، به جای نمایش توده، حضور پروژه را به سمت فضای سبز و دید بیشتر می‌دهد. به این ترتیب، نما اینجا حجم پروژه نیست، بلکه نحوه‌ی خوانده‌شدن آن است.