ویلا کنجکاو

ویلای کنج‌کاو ادای دینی است به سکونت‌گاه‌های تاریخی و روستایی ایران، به‌ویژه در نواحی کوهستانی. ایده‌ی اصلی پروژه از مواجهه‌ی معماری با شیب، خاک و حافظه‌ی جمعی شکل گرفته است؛ جایی که بنا نه به‌عنوان یک حجم مستقل، بلکه به‌صورت بخشی از توپوگرافی تعریف می‌شود. در این نگاه، ویلا بر روی بقایای روستاهای رهاشده در دامنه‌ی کوه تصور شده؛ گویی زمین، پس از سال‌ها کشمکش با ساخت‌وساز، دوباره فرصت یافته تا بر معماری غلبه کند و آرام‌آرام آن را در خود بپذیرد.

در این پروژه، فضاها از دل کنج‌ها و شکست‌های عملکردی شکل می‌گیرند؛ فضاهایی که نه برای نمایش، بلکه برای زیستن، مکث کردن و کشف شدن طراحی شده‌اند. سازمان‌دهی بنا بر پایه‌ی دیوارهای متعامد و کنج‌های دقیق، به گونه‌ای است که هم حریم‌های لازم را ایجاد می‌کند و هم دید به دشت‌های اطراف را حفظ می‌سازد. این رویکرد، بازخوانی‌ای معاصر از منطق معماری بومی ایران است؛ جایی که دیوار تنها مرز نیست، بلکه ابزار تعریف فضا، مسیر و خلوت است.

یکی از ایده‌های مهم پروژه، ادامه‌ی توپوگرافی روی بام است؛ یعنی بنا به‌جای ایستادن در برابر زمین، در امتداد آن قرار می‌گیرد. همچنین، یک صفحه‌ی خدماتی در سازمان فضایی ویلا نقش محوری دارد و به بیشتر فضاها اشراف پیدا می‌کند. ویلا در سه تراز تعریف شده، اما دسترسی میان آن‌ها بدون وابستگی کامل به پله و از طریق سطح سبز زمین نیز امکان‌پذیر است. نتیجه، معماری‌ای آرام، کم‌ادعا و هماهنگ با طبیعت است.