باشگاه گریپ

ایده‌ی محوری در طراحی پروژه «گریپ»، تبدیل منطق حاکم بر ورزش کلیستنیکس به یک سازمان فضایی جدید در بستر یک سوله‌ی کوچک بوده است. کلیستنیکس ورزشی مبتنی بر وزن بدن، آزادی حرکت و ترکیب حرکاتی همچون سوئینگ، فلگ، جامپ و فانکشنال است؛ از این رو، مفهوم «انشعاب و ترکیب» به‌عنوان نقطه‌ی اتصال میان ورزش و معماری، مبنای شکل‌گیری طرح قرار گرفت.

در این رویکرد، سوله به‌عنوان یک بستر یکپارچه حفظ شده و مجموعه‌ای از باکس‌ها درون آن قرار گرفته‌اند. این احجام متناسب با هندسه و ارتفاع سقف برش خورده و سپس با تهی‌شدن، به عناصر فضایی با عملکردهای مشخص تبدیل شده‌اند. فضاهایی مانند یوگا، رختکن، سرویس، مدیریت، کافه و فروشگاه درون این احجام جای گرفته و فضای پیوسته‌ی میان آن‌ها به عرصه‌ی اصلی تمرین کالیستنیکس اختصاص یافته است. به این ترتیب، به جای مجموعه‌ای از اتاق‌های مستقل، یک میدان حرکتی پیوسته شکل می‌گیرد که امکان آزادی حرکت و ارتباط بصری میان فعالیت‌ها را فراهم می‌کند.

بدن ورزشکار به‌عنوان ابزار اصلی این ورزش، معیار شکل‌گیری فضای تمرین می‌باشد؛ به‌گونه‌ای که ارتفاع، دامنه‌ی حرکت و پیوستگی فضایی در سازماندهی آن نقش تعیین‌کننده دارند. در مرکز این میدان، یک White Box به‌عنوان عنصر شاخص پروژه قرار گرفته که تجهیزات کلیستنیکس را در بخش زیرین خود جای داده و همزمان به‌عنوان پس‌زمینه‌ای کنترل‌شده برای ثبت تصویر ورزشکار عمل می‌کند.

همین منطق در طراحی نور نیز ادامه یافته است. بخش‌هایی از سقف سوله برش خورده و به گشودگی‌هایی برای ورود نور طبیعی و ایجاد جزیره‌های سبز تبدیل شده‌اند؛ عناصری که علاوه بر ایجاد کیفیت نوری، به نقاط شاخص و جهت‌یاب در فضای یکپارچه سوله تبدیل می‌شوند. در ادامه، سیستم نورپردازی مصنوعی نیز به‌صورت خطوط معلق در میان احجام حرکت کرده و با قاب‌بندی مسیرها و محدوده‌های عملکردی، پیوستگی بصری پروژه را تقویت می‌کند.

در نهایت، «گریپ» صرفاً استقرار یک باشگاه در یک سوله نیست؛ بلکه بازخوانی یک کالبد موجود بر اساس منطق کالیستنیکس است؛ ترکیبی از احجام، خلأها، نور و حرکت که در کنار یکدیگر ساختاری جدید و پویا برای ورزش و تجربه‌ی فضایی می‌سازند.