باشگاه میدو

«میدو» از واژه‌ی ژاپنی Midori به معنای سبز گرفته شده است؛ اما سبز در این پروژه صرفاً یک رنگ نیست، بلکه ایده‌ای است برای تعریف هویت، حرکت و سازمان فضایی. مسئله‌ی طراحی، مواجهه با ساختمانی بود که نمای آن با زبان معماری رومی و طاق‌های موجود شکل گرفته بود. به‌جای حذف این ویژگی یا پنهان‌کردن آن، طاق به نقطه‌ی آغاز بازتعریف فضا تبدیل شد. فرم طاق در داخل، با لایه‌ای از شیشه‌ی سبز شفاف امتداد یافت و به هلال‌هایی پیوسته تبدیل شد؛ گویی «سبز» از پوسته‌ی موجود عبور کرده و در فضای ورزش گسترش یافته است.

در لایه‌ی دوم، سازه‌ی موجود به مولد نظم تبدیل شد. ستون‌ها و تیرها با افزایش ضخامت، گریدی پیوسته در سراسر پروژه شکل دادند. این گرید صرفاً یک الگوی بصری نیست؛ بلکه سیستمی است که عملکرد، نور، تجهیزات و جزئیات معماری را در یک منطق واحد سازمان می‌دهد. فضاهای TRX، کراس‌فیت، اسپینینگ و فانکشنال بر اساس همین نظم تفکیک شدند و ضخامت تیرها به محل استقرار نور تبدیل شد تا منبع روشنایی از میدان دید ورزشکار حذف و نور بر سطح فعالیت متمرکز شود.

آینه‌ها نیز برخلاف رویکرد رایج در فضاهای ورزشی، به‌صورت گسترده و بی‌هدف استفاده نشدند. محل قرارگیری و ارتفاع هر آینه بر اساس نیاز واقعی ورزشکار و امکان مشاهده‌ی صحیح حرکات تعیین شد. آینه تنها جایی حضور دارد که به اصلاح فرم، کنترل حرکت یا آگاهی از وضعیت بدن کمک می‌کند؛ بنابراین به‌جای آنکه به عنصری غالب در فضا تبدیل شود، در نظم کلی معماری حل شده است. این تصمیم، هم از تکثیر بی‌دلیل تصویر و آشفتگی بصری جلوگیری می‌کند و هم اجازه می‌دهد طاق‌های سبز و گرید به‌عنوان عناصر اصلی هویت فضا خوانده شوند.

در نیم‌طبقه، گرید ادامه می‌یابد و فضاهای یوگا، ماساژ و مدیریت را در بالا و کافه، پذیرش و رختکن را در پایین سازمان می‌دهد. فضاهای خالی حاصل از گرید نیز به محل نگهداری تجهیزات ورزشی اختصاص یافته‌اند؛ به‌گونه‌ای که دمبل، توپ، بلوک و موانع تمرینی درون معماری جای می‌گیرند.

در نهایت، «طاق»، «رنگ سبز میدوری» و «گرید» سه لایه از یک ایده‌ی واحدند: بازخوانی زمینه، تبدیل آن به زبان معماری و امتداد این زبان تا کوچک‌ترین جزئیات؛ حتی جایی که یک آینه، یک چراغ یا یک قطعه تجهیزات قرار می‌گیرد.