شوروم مرکزی فرش جیپور – 2

در دنیایی که مدرنیته، شهرها را با خط‌کش، قلم و دوربین‌های نقشه‌برداری ترسیم می‌کند و حجم و بار ترافیک شهری، گریز از هیاهو را ناممکن می‌سازد، پیوند میان خانه‌ها در یک روستا، حسی از زندگی جمعی را القا می‌کند که در کلان‌شهرها نایاب است؛ حسی که از نظمِ یک کلونی، همچون لانه مورچگان، پیروی می‌کند. روستایی که در آن همه با هم آشنایند و در شادی و غم به یکدیگر وابسته‌اند، «خانواده‌ای از جنس نور» می‌سازند؛ خانواده‌ای که در قلب طبیعت و با ملایمت می‌زید، با سختی‌ها می‌ستیزد و برای آن‌ها راهکارهایی تاریخی می‌یابد.

هنرمندان فرش‌باف جیپور، الهام‌بخش‌ترین افراد و کارفرمایان اصلی پروژه ما بودند. ما بر آن شدیم تا مسیر مقدسی را که این بافندگان هر روز می‌پیمایند تا دست‌رنج‌شان زینت‌بخش خانه‌های مردمان سراسر جهان شود، به تصویر بکشیم. بافندگانی که نام‌شان حتی زیر تابلوی هنریِ خلق‌شده توسط خودشان نیز مهجور مانده است. مفهوم اصلی گروه ما، یادآوری ردپای این هنرمندان در زندگی زیبای آن‌هاست که در نمایشگاه اصلی برند جیپور ارائه شده است.

بر همین اساس، کوشیدیم نموداری از خانه‌های روستایی هند و مسیرهای میان آن‌ها ترسیم کنیم؛ مسیری که در واقع ردپای روزمره بافندگان در روستاهایشان است و برای ما به الگویی برای طراحی تبدیل شد.

این مسیر از میان کوچه‌های روستا می‌گذرد و در نقاط اتصال، به گشایش‌های وسیعی می‌رسد که می‌تواند خانه‌های روستاییان را به شیوه‌های گوناگون احیا کند. در یک نقطه، این مسیر به فضایی تعاملی می‌رسد که حس همبستگی زنان روستا را تقویت می‌کند؛ در نقطه‌ای دیگر، به اثر هنری‌ای می‌رسد که آینه‌ای است بر کف زمین و تداعی‌گر فرشی که بر سقف گسترده شده است. در واقع، این اشارتی است به اینکه ما در «فری منچاز» (Free Manchas) قصد داشتیم زندگی یک هنرمند را بازتاب دهیم، اما تغییرات گروه مسابقه، آن را از سقفِ منچاز به دیواره‌ی منچاز بدل کرد.