پروژه سبزکوی

پروژه سبزکوی در شرایطی آغاز شد که اسکلت ساختمان اجرا شده و پلان‌ها نیز تا حد زیادی شکل گرفته بودند؛ بنابراین مسئله‌ی طراحی، نه خلق یک پروژه از نقطه‌ی صفر، بلکه بازخوانی و اصلاح ساختاری بود که پیش‌تر شکل گرفته بود. نخستین مواجهه، تلاشی برای بازتعریف ساختار شکلی پروژه و یافتن امکان‌هایی تازه در چارچوب موجود بود.

قرارگیری پروژه به‌عنوان یک واحد جنوبی، حیاطی بلند را به ساختمان تحمیل کرده بود؛ حیاطی که حاصل تقسیم‌بندی شهری و الحاق آن به پروژه بود. از همین‌جا حیاط، رمپ، نمای ساختمان و دیوار رو به کوچه، به‌عنوان اجزایی منفک دیده نشدند، بلکه مجموعه‌ای واحد برای بازنگری و طراحی دوباره شکل دادند. از آنجا که دو سطحِ نمای ساختمان و دیوار حیاط در مواجهه با کوچه، هم‌زمان تصویر پروژه را می‌ساختند، تلاش شد میان آن‌ها زبان مشترکی شکل گیرد؛ زبانی که بتواند از ساختمان عبور کرده و بخشی از رمپ، حیاط و فضای سبز را نیز دربرگیرد.

این زبان در قالب یک گرید منظم و پیوسته شکل گرفت؛ الگویی که برخلاف نظم صریح خطوط طبقات، امکان حرکت آزادتر بر سطح نما را فراهم می‌کرد و به‌تدریج از پوسته‌ی ساختمان وارد حیاط می‌شد. پیش‌آمدگی طبقه‌ی همکف و تراس حاصل از آن نیز بستری برای ادامه‌ی این حرکت و پیوند میان عناصر مختلف پروژه فراهم کرد.

گرید، صرفاً یک تصمیم فرمی نبود؛ تلاشی بود برای برجسته‌کردن مسئله‌ی فضای سبز و کیفیت زیستی در ساختمان. این الگو با انتخاب متریالی کم‌ضخامت و متفاوت، در برابر آجرِ موجود قرار می‌گیرد؛ تضادی که نه به معنای گسست، بلکه به‌عنوان نوعی دیالوگ میان جدید و موجود در نما و حیاط شکل می‌گیرد. در بخش‌هایی از نما، گرید فضاهای سبز را دربرمی‌گیرد و در خدمت دو درخت چنار بزرگِ سردر ورودی قرار می‌گیرد.

ساختمان بعثت، درون الگوی متعارف ۴۰–۶۰  یا in fillشهری، تلاش می‌کند بازی متفاوتی را تجربه کند؛ مداخله‌ای در بافت میانه‌ای که بخش عمده‌ی آن محصول سال‌های پیش و پس از انقلاب است. پروژه در عین نو شدن، به‌جای انکار زمینه، بر تقابل، تراس و فضای سبز تأکید می‌کند و از این طریق، نسبت تازه‌ای میان ساختمان، حیاط و بافت پیرامون خود می‌سازد.